Esat Canberk Özçelik

21. yüzyılda şiir var mı? Şiirsel, edebi bir sorudan çok teknik bir soru. Geçtiğimiz yüzyıla bakacak
olacaksak şiirlerin yer bulduğu ana medya: gazeteler, dergiler, kitaplar.
Günümüzde dergi ve gazetelerin ana bir medyadan çıkıp bir azınlığa düştüğü
yıllardan beri aşikâr. Peki ya kitaplar? Şahsen okuduğum kitapların çoğu eski
yazılanlar. Yeni yazılan gördüğüm kitaplardan beni etkileyen hiç olmadı. Gündemde
adını duyduklarım da hep fantastik kurgu ve düşük kabul edebileceğim aşk
romanları. Adı gündem olan, yazdıklarını tartıştığımız, konuştuğumuz, paylaştığımız
bir şair var mı bu yüzyıla ait? Şiir sevilmiyor değil. Büyüklerin eserleri
birkaç saniyelik sosyal medya paylaşımlarında sabah pazarında levrek gibi kapış
kapış gidiyor. “Anonim” şiirler, şiirden çok birkaç dize sayfadan sayfaya
yenileri gelerek dolaşıyor. Siyasi fikirler, düşünceler; gazete, dergi
köşelerinde değil YouTube’da tartışılıyor. Twitter tam bir vasat kazanı, cadı
kazanı. Sinir zıplamalı. Youtube’da daha kapsamlı ciddiye alınır içerikler
görünebilir. Buradaki farklılık yazılar format değiştirmiş, görüntüye geçmiş.
Bu bir dönüşüm müdür bir yenilik midir? Fikir yazıları burada yeni yahut başka
bir biçimde yer alabiliyor diye kabul edip geçsek bile şiire yer bulamadık.
Twitter mı? Hayır, elbette. Kendi halinde şiir yazan da çok gördüm, Twitter’da
paylaşan da. Ama yine de bu şiire bu yüzyılda yaşamak için bir vaha göremedim.
Kitaplar var yine tek tük yazılan. Halkla buluşmadıkça, okuyanı olmadıkça neye
yarar? Şiire talep var. Yenisine mi yok? Arz nerede? Arz neden yok? Yahut o
büyük şairler bugün yaşasaydı çoluk çocuğun elinde madara mı olurdu?